Dikkat ediyor musunuz bilmiyorum ancak her gün aramıza yeni bir mutsuz insan kitlesi katılıyor. Sokakta gülümseyerek, selam dağıtarak yürüyen kişileri pek göremiyoruz artık. Kapıdaki güvenlikçisinden, holding patronuna kadar herkes ya asık suratlı ya da sahte tebessüm halinde. Özellikle genç kesimde sürekli bir memnuniyetsizlik havası var. Örneğin kasada sıra beklerken bu durumu net bir şekilde gözlemleyebilirsiniz. Bu tip ortamlarda sanki negatif enerji vermek için özel bir caba var. Peki niye bu kadar mutsuzuz, nedir derdimiz? Para mi yetersiz basari mi lazım yoksa sevgiden mi yoksunuz? Para ve basari insanları mutlu eder mi etmez mi ayrı bir tartışma konusu, ben kısa yoldan sevgi bölümüne geçmek istiyorum. Direkt söylüyorum, sevgisizlik tüm yasam enerjinizi somurur. Günümüzde sevgisizlik o kadar üst seviyedeki, artık sevgiyi arayan da kalmadı açıkçası. Dikkatle takip edin, nerede sevgiden yoksun insan var, asla iflah olmaz. Tabi nadiren şanslıları çıkar aradan, onlara da şanslarının devamını diliyorum.
Sevgisiz insan deyince akla hemen sevip de karşılık bulamamış insan figürü geliyor biliyorum, ancak benim tanımıma göre sevgisiz insan farklı biridir. Sevgisiz insan etik değerleri zayıf olandır. Nerede gereksiz is var ona kafa yoran, durduk yere canini sıkandır. Sevgisiz insan hep daha fazlasını ister, asla elindeki yeterli değildir. Arabası yoktur, araba alır, bu sefer de modelinden memnun kalmaz. Yari hoşlandığı biriyle beraberdir, daha iyisi var mi diye etrafına bakınır. Sevgisiz insan için giydiği kıyafet önemlidir, gittiği mekan önemlidir, kiminle gittiği çok da fark etmez. Hümanizmmiş, kaliteli müzikmiş, dost sohbetiymiş, aşk şiiriymiş vız gelir tırıs gider. Sevgi olmayınca canı da sıkkın olur haliyle, hep ayni şeyler, aynı tatlar nereye kadar? Aldatmayı makul görür. Sevmiyor ki zaten aldatsa n'olur, ne de olsa evlenince yapmayacağını düşünür genç olanlar. Hem o yaşta her gün aynı pilav mı yenir? Tabi ki burada aşk ile sevgiyi de iyi ayırt etmek gerekli. Aşk ve mutluluk, üstüne şiirler romanlar yazılan, başlı başına tarihin en tartışmalı ikililerinden biridir. O nedenle sevgisiz insanlar da aşık olur, ama bu onları sevgisiz olmaktan her koşulda kurtarmaz.
Bu dünya giderek sevgisiz insanlarla doluyor. Toplumlardaki genel ahlak çöküntüsü ise sevgisiz insanların oluşmasında başrol oynuyor. Örneğin, ailesinden sevgi gören, hasbelkader iyi dostlar edinen, eğitimli ve zengin bir ailenin çocuğuna bakıyorsunuz, yaşı ilerledikçe duyarlılığı azalıyor. Neden peki? Çünkü bu insan bir bakıyor ki çevresinde güler yüz gösterenler 'saf' zannediliyor, etik değerlerden bahsedenler 'gereksiz insan' konumuna düşüyor, biraz vefa arayan, doğruyu söyleyen ise 'sorunlu' olup çıkıveriyor. O da ortamın sorunlusu olmaya cesaret edemiyor ve "bu kadar insan çıldırmış olamaz herhalde" diye düşünüyor. Sonrasında ilk iş olarak gereksiz konularda bilgileniyor ve bir ortama girdiğinde kendini birçok konu hakkında bilir kişi ilan ediyor. Mesela, hiç ilgisini çekmese de oturup caz dinleyip, bir de üstüne kendini 'iyiyse anlarım' kapasitesinde görebiliyor. Nerede zevk, nerede aşk, kimin elinde ruhu bilinmez. Bu verdiğim örnek tabi ki sadece toplumun belli bir bölümünü kapsıyor. Diğer kesimlerde daha değişik etki ve sonuçlarla sevgisiz insanlar oluşabiliyor, ancak anahtar hep ayni: etik değerler...
Şu çok açık ki sevgiyle dolu olmak mutlu olmakla es anlamlıdır. Etik değerler ise sevginin anayasası gibidir, onları kaybedersen sevgiyi de kaybedersin. Hoşuna gitmeyen müziği dinlemek, anlamadığın kitabi okumak gibi manasız islere giriyorsan, sevmediğin halde biriyle beraber oluyorsan(ki ele güne karşı yapayalnız(!) olma), çok arkadaşın var ama güvendiğin birkaç dostun yoksa, her şeyden öte samimi değilsen kendine karşı, belki sen de bir sevgisiz insansın. Unutma, her gün kasada beklerken çevrene negatif enerji veren sensin ve sen iflah olmazsın.
Özlem Tamcı(08090801)
Windows Live tüm arkadaşlarınızla tek bir yerden iletişim kurmanıza yardımcı olur.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder