ANNEM
Herkes beni güçlü sanıyor anne oysa ne kadar güçsüz olduğumu hep bir tarafımda ezilmeye yatkın yanım olduğunu sen bilirsin. Senin gözünde halen bir kız çocuğuyum hiç büyümüyorum,büyümekte istemiyorum. Sanki yirmi değil de yedi yaşındayım. Sana o kadar ihtiyacım var ki. Sakın beni sensiz bırakma sen gidersen eğer bende kimsesiz kalırım anne.. ellerimi bırakma sakın kaldıracak dermanım olmaz sonra sen benim ellerimi bırakırsan eğer bende insanların ellerini tutamam anne..
Sen varsan herşey güzel emin adımlarla ilerliyorum bu ahir zamanda ve yüreğimde daha çok umut var anne. Herşeyi daha çok seviyorum daha çok gülücük saçıyorum etrafıma daha az üzülüyorum. Küçük şeylerden bile mutlu oluyorum. Halen içimde ki çocuk dur harekettli anne çok yaramazdım ya küçükken halen de öleyim içimde kalmış bir cam kırsam diye fırsat bekliyorum bu arada kalp kıramıyorum anne hiç beceremedim bunu. Kimseyi sırtından vurmadım. Karleşliği öğrenemedim, çekip gitmeyi de. Zoru seçtim hep kolayı hiç sevemedim anne.
Birini sevemediysem eğer hiç sevemedim ya da onu severmiş gibi davranmadım. Sevdiğimi ölümüne sevdim taki beni bırakıp gidene kadar sonra bir daha sevemedim anne yanlışı hiç kabullenemedim sindiremedim o küçük yüreğime. Aşık oldum; korkmadım aşktan. Aldım sevdiğimi karşıma sevdiğimi söyledim. Bana deli dediler bu yüzden. Sevmek delilikse ben zirve yapıyorum anne. Ben senden öğrendim ölümüne sevmeyi.. babamdan öğrendim sevdiğini sahiplenmeyi ve adileti. İster sevsinler,ister sevmesinler ben yine de sölerim sevdiğimi anne.
O küçük yüreğime kocaman aşkı, yüzlerce dostluğu sığdırdım anne. Hepsi senin kadar olamasa da sevdiler beni. Kimi ablam,kimi abim,kimi kardeşim,kimi dostum oldular. Görüyorsun ki anne herşey insanları sevmekle oldu.. cana can katmakla başladı herşey. Tabi herzaman güzellikleri göstermediler senin gibi bana anne bazen acıyı da tattım cana can katıyım derken canımın içindeki canı çekenlerde oldu o zaman anladım büyüdüğümü işte hayata herzaman gülümsedim ama gözyaşı dökmeden ağlamayı öğrettikten sonra gözlerime anne.
Bazen ben bile şaşırıyorum kendime. güçlü olan benmiyim? Yoksa içimdeki o küçük kız mı? Karıştırıyorum bazen bu iki kimliği Üzüldüğümde sen
yoksan yanımda içimdeki küçük kıza sarılıp ağlıyorum ona dert yanıyorum... Bazen düşünüyorum o küçük kızı benimle beraber mi doğurdun? Ben büyüdükçe o hep küçülüyor
Gerçekten büyümek zormuş be anne senin küçükken zaptedemediğin kız şimdi büyük insanların karşısında Hanım diye çağırıyor. Böyle çağırılmak zoruma gidiyor be anne. Hanımlık bize mi kaldı ne güzel kardeşim,arkadaşım,ablacım demek varken bu Bey ve Hanım da nerden çıktı anne. Biz de bir kadın eşine Bey der bir erkek eşine Hanım der.. resmiyetlik bize göre değil anne. Bir insan ne ise o olmalı her yerde özünü hiç kaybetmemeli bence bürünmek istediği kişinin rotasında gitmemeli böyle yaşanırmı bu hayat yoksa!! Artık vasıfları kelimelerde bireyselliğini yitirmeye başladı anne mesela seni seviyorum demekten korkuyorlar sizleri diyorlar ne anlamı kalıyor o sevginin anne sanki söyleyince birşey kaybediyorlar. Ben ise birçok insanı sevmenin mutluluğunu yaşıyorum birini bile kaybetmenin korkusunu yaşıyorum.
Bunları içimden geldiği için sana yazıyorum anne. Biliyorsun sen benim dert ortağımsın herşeyimi senle paylaşıyorum ya oturup konuşmak istedim bunu da seninle. Bir arkadaşım sabah yanıma gelip büyük bir korkuyla annesini hastaneye götürdüklerini ve onu kaybetmekten korktunu söyledi anne. Benim içime de cız etti bu babam hasta olduğunda da ölmiycek gibi gelirdi bana hep yakınlarına var olacakmış gibi zannediyorsun ama uçup gidiyor yeri geldiğinde yerine keşkeler kalıyor be anne. Sen hasta olma anne her gece başucumda bekliyorsun ya halen üstüm açık mı diye artık ben bekliyim senin baş ucunda açıldığında üstünü ki sen hasta olma beni sensiz bırakma sen benim elle görülür gözle tutulur tek dayanağımsın ben buraya kadar geldim ama hep sen bana yardım ettin sen tutun elimden ellerim boş kalırsa ayakta kalmaya çalışırım biliyorum ama bende giderim anne hani sana yazdığım bu yazıya başlamadan içimde ezik kalan duygular var demiştim ya onlar bağladığı kabukları yerinden kaldırır anne.. beni kaybetme her seferinde bul anne çıkar her seferinde bulunduğum durumdan anne.
Seninle hep gurur duydum
Seni Çok Seviyorum. Senin için ölürüm anne... Ne olur papatyanı üzme ben seni hiç üzmedim hep yanımda ol yeter bana İyi ki senin kızınım
Özlem Tamcı(08090801)
Windows Live™ ile e-posta kutunuzdaki işlevlerin çok ötesine geçin. Diğer Windows Live™ özelliklerine göz atın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder